The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)

"Electric Ladyland" is mijn favoriete studioalbum van Jimi Hendrix en zijn Experience. Op deze plaat is zijn ontwikkeling tot wasdom gekomen. Waar ik op "Are You Experienced?" en "Bold As Love" soms moeite had om me door de experimenteerdrift van Hendrix te worstelen is "Electric Ladyland" van begin tot eind een fantastische luisterervaring.

Jimi Hendrix heeft wellicht wel twee van de mooiste bluessongs op zijn repertoire staan in "Red House" en "Voodoo Chile". Deze laatste is absoluut een van de hoogtepunten van "Electric Ladyland". Overigens vind ik Hendrix het beste als hij de blues speelt en gelukkig hoor ik dat constant terug op "Electric Ladyland". Ook het orgelspel van Steve Winwood is overigens geweldig op "Voodoo Chile".

Hoogtepunten stapelen elkaar op. Jimi Hendrix klinkt vocaal beter dan ooit en zijn zang is op "Electric Ladyland" geen punt van ergernis meer (wat ik soms wel had op zijn vorige studioplaten). Zijn gitaarspel is en blijft fantastisch, maar op "Electric Ladyland" is het mooier dan ooit, gefocust en effectief. Ondanks dat de blues de overhand heeft hoor ik vele stijlen terugkomen op "Electric Ladyland", waaronder rock en funk. Vooral dat laatste is hoorbaar op "Gypsy Eyes". Als Jimi zingt "Well I realized, I've been hypnotized, I love your gypsy eyes" en tegelijkertijd met die funky riff strooit, dan heb ik kippenvel.

"Rainy Day, Dream Away" heeft een ongekend heerlijke groove, zoals Jimi zelf ook verkondigd tijdens het nummer. Het gitaarspel is bluesy en funky tegelijk. "Stil Raining", Still Dreaming" borduurt er heerlijk op voort. En dan komt die cover, de cover van Bob Dylan's "All Along the Watchtower" Dit is een van die weinige uitvoeringen die het origineel overtreft. Sorry Bob, maar Jimi's uitvoering staat op eenzame hoogte. De intro riff grijpt je direct bij je keel en laat je niet meer los. Het afsluitende "Voodoo Child (Slight Return)" is een van de bekendste gitaar riffs allertijden en heeft een heerlijke psychedelische tekst: "Well I'm standing next to a mountain, and I chop it down with the edge of my hand. When I pick up all the pieces and make an island, I might even raise a little sand"

"Electric Ladyland" is een absolute klassieker van een van de beste, zo niet de beste, gitarist allertijden. Deze plaat verveelt nooit, en elke keer als ik "Electric Ladyland" hoor met mijn koptelefoon op, hoor ik weer iets nieuws. "Electric Ladyland" is een plek om telkens weer terug te keren, want deze plaat is niet zomaar een verzameling muziek, maar een belevenis die het gevoel van een fysieke plek oproept. Onweerstaanbaar en verslavend!

Joe Bonamassa - Black Rock (2010)

Wat is Joe Bonamassa toch productief. Hij presteert het om minimaal een album per jaar uit te brengen, soms meerdere, al dan niet in combinatie met zijn andere projecten als Black Country Communion, of zijn samenwerking met zangeres Beth Hart. En dan tussendoor ook nog touren! Het knapste van dit alles is, dat het totaal niet ten koste gaat van de kwaliteit.  Ook deze "Black Rock" is weer een ijzersterke plaat. Wel moet ik bekennen dat het even duurde, voordat ik dat in zag. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld. Ik miste op deze plaat de prachtige slow blues nummers van Joe Bonamassa. 


Voor mij zijn dit de nummer waarop zijn stem en prachtige gitaarspel het mooiste tot uiting komen. Op "Black Rock" kiest Bonamassa over de gehele linie voor de wat meer stevigere approach. Daarom miste ik de rustpunten, al is de Leonard Cohen cover van "Bird on a Wire" heel mooi gedaan. De meeste andere nummers zijn uptempo en rockend, met aan de basis onvervalste blues. 


Het album klinkt wat donkerder, al denk ik dat dit meer productietechnisch is. Het geheel komt daardoor wat harder over. De eerste drie nummers nemen je direct op sleeptouw. Stuwende en energieke bluesrock, waarop Joe met hartelust zijn gitaar laat zingen en scheuren. In het begin vond ik het gebruik van traditionele Griekse instrumenten (het album is in Griekenland opgenomen) overbodig en soms zelfs storend. Nu heb ik dat een stuk minder, al voegt het voor mij persoonlijk aan de beleving van de nummers niet veel toe. 


Het nummer "Night Life" samen met B.B. King is absoluut een hoogtepunt van deze plaat. Het bevat die typische B.B. groove en de heren wisselen onderling smaakvolle blueslicks uit. Ook het Led Zeppelin-achtige "Blue and Evil" met die "Kashmir"-achtige Zep sound is om van te smullen. Wederom puik werk van workaholic Joe Bonamassa. Zulke muzikanten moeten worden gekoesterd. Joe Bonamassa houdt de blues anno nu levend door de traditionele bluestradities te eren en deze te voorzien van zijn eigen hedendaagse interpretatie. Diep respect! 

Hubert Sumlin - About Them Shoes (2003)

Hubert Sumlin wordt geboren op 16 november 1931. Sumlin is een bluesgitarist die met name bekend staat om zijn gewrongen scheurende uitbarsting van noten, plotselinge stiltes tussen gitaarpartijen en gedurfde ritmische wisselingen.  Rolling Stone Magazine heeft Hubert Sumlin een plek (43) toebedeeld in de lijst van de honderd beste gitaristen allertijden.


Op achtjarige leeftijd begint Sumlin met gitaarspelen en verhuist op een gegeven moment naar Chicago. In Chicago wordt Sumlin onderdeel van de band van Howlin' Wolf, nadat Howlin' Wolf's eerste gitarist Willie Johnson besloot niet verder te gaan met Wolf. Opvolger Jody Williams wordt vervolgens door Sumlin bijgestaan als tweede gitarist. Nadat Williams in 1955 de band van Howlin' Wolf verlaat wordt Hubert Sumlin de eerste gitarist van Howlin' Wolf tot aan het einde van Wolf's loopbaan. Sumlin is te horen op de legendarische platen "Moanin' in the Moonlight" en "Howlin' Wolf" (ook wel bekend als "The Rocking Chair" album) uit 1959.


Hubert Sumlin heeft altijd in de schaduw gestaan als gitarist van de legendarische Howlin' Wolf. Maar Sumlin verdient meer respect en erkenning. Naast de karakteristieke stem van Howlin' Wolf is het gitaarspel van Sumlin mede verantwoordelijk voor het geluid van Howlin' Wolf en daarmee ook voor het geluid van de blues in de jaren vijftig. "About Them Shoes"is zijn laatste solo album voor zijn dood in 2011. Sumlin waagt hier aan een aantal bluesklassiekers van zowel Howlin' Wolf als van andere componisten als Muddy Waters en Willie Dixon Hij wordt hierbij ondersteund door grote artiesten als Eric Clapton en Keith Richards. Overigens speelde Sumlin de laatste jaren steevast op het Crossroads Festival georganiseerd door Eric Clapton, met als doel geld in te zamelen voor de door Eric Clapton opgerichte Crossroads afkickkliniek voor drugsverslaafden. Het is merkbaar dat Sumlin al aardig op leeftijd is en zijn stem is duidelijk niet de beste. Nu is Sumlin nooit de beste zanger geweest, maar samen met zijn band levert hij wat mij betreft een uitstekend blues album af. Over het gehele album is het gitaarwerk prima in orde en wordt er integer omgegaan met de originele composities. 


Wat dat betreft is een album vol met covers in dit geval zeker geen minpunt. Sterker nog; een song van een ander op een goede manier vertolken verdient zeker zoveel respect als het schrijven van eigen nummers. Heerlijke bluesplaat van een wat mij betreft ondergewaardeerde blueslegende! In 2008 kreeg Sumlin toch algehele erkenning door te worden opgenomen in Blues Foundation Hall of Fame.


Op 4 december 2011 overlijdt Hubert Sumlin op tachtigjarige leeftijd aan de gevolgen van hartfalen. Saillant detail: Mick Jagger en Keith Richards van The Rolling Stones hebben de kosten van Sumlin's uitvaart voor hun rekening genomen. Mooi gebaar!

The Derek Trucks Band - Already Free (2009)

Derek Trucks heeft het muzikantengen in zijn bloed. Zijn oom Butch Trucks is een van oprichters van de legendarische band The Allman Brothers Band. Daarnaast schijnt Derek te zijn vernoemd naar het legendarische album van Eric Clapton onder de naam "Derek and the Dominos". Overigens is Derek Trucks sinds 1999 een volwaardig lid van The Allman Brothers Band. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Derek Trucks staat heden ten dage bekend als een van de beste gitaristen van zijn generatie. Op zijn negende is hij begonnen met gitaarspelen en al op zijn elfde gaf hij zijn eerste betaalde optreden.


In 1996, toen hij 20 jaar werd, richtte hij zijn eigen Derek Trucks Band op. Trucks rekent blueslegende Elmore James en Duane Allman (logisch) tot zijn grootste inspiratiebronnen. Maar luisterend naar zijn gitaarspel hoor ik ook invloeden van John Lee Hooker, Howlin' Wolf, Albert King, Miles Davis, Sun Ra, Charlie Parker, Django Reinhardt, Freddie King en B.B. King.


De muziek van Derek Trucks en zijn band wordt veelal gelinkt aan jammen, Southern rock en jazz. The Derek Trucks Band speelt een spannende mix van blues, soul, jazz, rock en af en toe invloeden uit de oosterse muziek. Trucks is een zogenaamde slidegitarist, waarbij hij met een "bottleneck" over de snaren van zijn Gibson glijdt. Trucks gebruikt speciaal voor hem vervaardigde bottlenecks gemaakt van antieke flessen. Ook gebruikt hij een replica van de bottleneck die ooit door Duane Allman werd gebruikt. Daarnaast gebruikt Trucks bij het spelen van zijn gitaar geen plectrum, hij speelt uitsluitend met zijn vingers.


Dan nu de plaat "Already Free" uit 2009. Wat is dit een geweldig album! Slidegitarist Derek Trucks bewijst zijn absolute klasse en mag zich wat mij betreft de enige echte opvolger noemen van Duane Allman, al moet wel gezegd worden dat Trucks absoluut een eigen stijl heeft. Dit album is een aanstekelijke mix geworden van blues, rock en een vleugje soul. Dit laatste is vooral toe te wijzen aan de geweldige vocalist die met zijn stem een lekker soulrandje toevoegt aan de nummers. Trucks laat horen dat hij diverse stijlen kan combineren, en schuwt het niet om af en toe lekker buiten de lijntjes te kleuren. Sterke nummers en goede muzikanten maken het plaatje compleet. Ook vrouwlief Susan Tedeschi (met wie hij nu de geweldige Tedeschi Trucks Band vormt) zingt een nummertje mee. Het is al met al een warm album geworden, mooie instrumentatie, vooral in de nummers waarbij het voortronkende orgeltje het gitaarspel van Trucks versterkt. Klasse plaat, klasse gitarist, klasse band!