King of the World - Can't Go Home (2013)

Na vijfentwintigjaar Cuby + Blizzards start gitarist Erwin Java met King of the World een nieuw muzikaal hoofdstuk in zijn carrière. Dit alles als gevolg van het toch plotselinge overlijden van bluesheld van de lage landen Harry Muskee. 

King of the World bestaat uit een divers gezelschap muzikanten. Java zoals gezegd op gitaar die met Cuby + Blizzards reeds een imposant oeuvre heeft opgebouwd. Java wordt vergezeld door drummer Fokke de Jong van Normaal. Op het eerste gezicht een vreemde combinatie, maar beide heren hebben al eens samengewerkt in de Drentse Blues Opera. Daarnaast staat de Jong bekend als een goede rootsdrummer. Op toetsen schittert Govert van der Kolm en Ruud Weber neemt de vocalen en bas voor zijn rekening. Die laatste heeft zijn sporen in de blueswereld al ruimschoots verdiend met zijn eigen Ruud Weber Band en zijn werk met gitaarvirtuoos Snowy White. 

De naam van de band, King of the World, refereert niet alleen aan een nummer van John Lee Hooker, maar ook aan de grote drie van de blues: B.B. King, Albert King en Freddie King. Luisterend naar "Can't Go Home" ben ik al vrij snel overstag. Dit is topblues uit de lage landen en kan zich internationaal wat mij betreft prima meten. Niet alleen zijn dit een stel vakkundige muzikanten, maar ik hoor een gedreven band die zijn ziel en zaligheid vertaalt in prima liedjes. 

Zanger Ruud Weber heeft een hele fijne stem, met een licht rauw randje. Ik heb Weber al eens live mogen aanschouwen in zijn eigen band, maar ook met Snowy White, en hij is een prima frontman. Weber heeft een prettig basgeluid, niet heel prominent, maar lekker vol en stuwend. Met zijn vocalen zorgt hij ervoor dat Erwin Java zich volledig kan concentreren op zijn prachtige gitaarspel dat heel warm en gloedvol klinkt. Govert van der Kolm zorgt voor de perfecte ondersteuning op de toetsen. Zijn orgel ronkt als een rode draad over "Can't Go Home" en hij mag regelmatig even in de spotlights staan. Dit zorgt voor een heerlijke groove en vibe. De interactie tussen Java en van der Kolm is uitstekend en hun instrumenten voelen elkaar prima aan. Drummer de Jong houdt het geheel prima bij elkaar met solide drumspel, niet spectaculair, maar hij doet wat hij moet doen en dat gaat hem prima af. 

Speciale aandacht voor het afsluitende nummer is vereist. In het titelnummer "Can't Go Home (for "Q")" wordt een ode gebracht aan Harry Muskee. Wat een prachtig eerbetoon aan deze grootheid van de lage landen blues. Na talloze luisterbeurten groeit dit album nog steeds. King of the World is een aanwinst voor het Nederlandse blueslandschap en "Can't Go Home" is hopelijk pas de eerste van vele albums.

Susan Tedeschi - Just Won't Burn (1998)

De gemiddelde bluesliefhebber is sceptisch als een vrouw de gitaar oppakt en zich in het bluesvak begeeft. Maar Susan Tedeschi doet alle sceptici en twijfelaars verstommen bij de eerste tonen van haar magistrale debuut "Just Won't Burn". Niet alleen speelt deze dame fantastisch gitaar, ze heeft een strot om u tegen te zeggen. Ze varieert van soulvol, tot zacht en warm, tot rauw en vuig. Alles wat Susan Tedeschi zingt ben je geneigd te geloven. Het draait om de emotie, de zeggingskracht en Tedeschi heeft al deze zaken in huis.

Haar gitaarspel is warm en uiterst smaakvol. Of ze nu soleert of rhythm speelt, het lijkt haar gemakkelijk af te gaan. Daarnaast is haar spel de basis voor al haar liedjes, ze creëert mooie klanktapijtjes waar haar stem prachtig tussendoor laveert. Overigens wordt ze op "Just Won't Burn" bijgestaan door een piepjonge, maar uiterst getalenteerde Sean Costello. Costello heeft een herkenbaar geluid (vooral duidelijk te horen in de solo in "Found Someone New") en je kunt duidelijk het verschil horen in stijl en klankkleur tussen Tedeschi en Costello. Maar hun gitaarspel vult elkaar perfect aan en zorgt voor een mooie dynamiek tussen het warme spel van Tedeschi en het scherpe en puntige gitaarwerk van Costello. Later zal Sean Costello veel te vroeg komen te overlijden en dat is nog altijd een groot gemis.

Hoewel "Just Won't Burn" als plaat geen strikte blues is, is het gevoel dat ik er aan over houdt dat absoluut wel, vooral qua emotie en intensiteit. Maar Tedeschi verpakt dit in een zeer smakelijke mix van blues, rock en soul. Een eerst echt bluesmoment hoor ik terug in het kwellende "It Hurts so Bad". De vonken spatten van haar stembanden en het gaat door merg en been. Kippenvel! Ook "Looking for Answers" is prachtig. Iets meer soul dan blues, maar het warme gitaarspel dat subtiel op de achtergrond doorklinkt is adembenemend mooi. Ook in dit nummer weer een mooie, en tegelijkertijd aparte, gitaarsolo van Sean Costello. De titeltrack is een honderd procent slowblues, en wellicht een van de mooiste die ik ken. Qua opbouw en zeggingskracht heb ik ze niet veel treffender gehoord. Het gitaarwerk op de track "Just Won't Burn" klinkt heel mooi warm en gloedvol, mooie donkere dreigende tonen, echt een typisch Fender geluid van Susan Tedeschi. Een andere mooie ballad die me steevast kippenvel bezorgt is het prachtige "Angel of Montgomery". Maar ook als het tempo omhoog gaat, zoals bijvoorbeeld op "Mama, He Treats Your Daughter Mean" staat Tedeschi haar mannetje. Een heerlijke riff en shuffle zorgt voor een groovend ritme dat ontzettend dansbaar is. Overigens verdiend de ritmesectie op deze plaat ook een compliment. Op het afsluitende "Friar's Point" laat Tedeschi horen dat ze haar klassiekers kent en eert ze een aantal grootheden uit de blues zoals Robert Johnson, B.B. King, Magic Sam en Muddy Waters. Vooral de tekst in "Friar's Point" is zo treffend voor de blues: just past Friar's Point, over where the crossroads lay. I was walking by the cotton fields, and I swear I heard Robert Johnson play. Dan ben ik dus verkocht, bij zulke beeldende teksten zie ik de Mississippi delta dus gewoon voor me opdoemen. That's what blues is all about!

"Just Won't Burn" is een van mijn favoriete platen en misschien wel mijn favoriete plaat van een vrouwelijke gitarist/zangeres. Ik heb Susan Tedeschi op North Sea Jazz 2011 live gezien in de formatie Tedeschi Trucks Band, samen met haar echtgenoot en (slide)gitaarheld Derek Trucks. In die samenstelling is het vooral manlief Derek die de lead gitaarpartijen en solo's voor zijn rekening neemt, maar zo af en toe neemt Tedeschi zelf het voortouw en wow het is een lust voor het oog en oor om haar live te zien spelen en soleren. Tja, vrouwen met gitaren zijn gewoon sexy, en Susan Tedeschi is daarvan een van de treffendste voorbeelden.

Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand (2007)

Deze samenwerking is op het eerste oor niet de meest voor de hand liggende, maar wat pakt dit fantastisch uit zeg. Een van 's werelds beste rockstemmen, samen met de mooiste stem in de roots en americana bundelen hun krachten. Het resultaat is een warme rootsplaat met licht neurotische en dreigende trekjes.

"Raising Sand" staat vol met covers, geselecteerd door producer T-Bone Burnett. Hij heeft niet gekozen voor de weg van de minste weerstand. De selectie bestaat niet uit voor de hand liggende nummers, maar het betreft een verzameling obscure liedjes. De selectie is zorgvuldig, want na een aantal luisterbeurten leert me dat deze songs perfect passen bij Plant en Krauss.

De samenzang tussen Plant & Krauss bezorgt me kippenvel, maar ook de nummers waar ze elk de lead nemen zijn meer dan goed. Daarnaast zijn de muzikanten van topniveau. Met name gitarist Marc Ribot steel mijn inziens de show met zijn fantastische indringende, soms dreigende en hartverscheurende gitaarspel. De sfeer op dit album is alles bepalend. De diep in de roots, americana en country gewortelde nummers krijgen hierdoor nog meer smoel, zonder dat het overigens heel uitbundig wordt. De nummers zijn veelal rustig, ingetogen, af en toe een uptempo nummer, maar over het algemeen blijft het tempo laag. Dit doet niets af aan de kracht van de nummers en hoe ze worden vertolkt. Sterker nog, de boodschap en het gevoel komen nog harder binnen.

"Raising Sand" is voor mij een van de hoogtepunten van het nieuwe millennium. Heerlijke muziek voor de late avond (maar eigenlijk voor elk moment) om lekker bij weg te dromen, je te laten meevoeren op de bezwerende melodieën en de prachtige zangpartijen. Bloedmooi is de meest treffende term die bij me opkomt.

Janis Joplin - I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! (1969)

"I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" is de eerste soloplaat van Janis Joplin na haar vertrek uit Big Brother and the Holding Company. Ondanks haar status werd dit album destijds door de critici niet overal goed ontvangen. Blijkbaar was de verschuiving van een rock en psychedelisch geluid naar een meer soul en blues geluid niet voor iedereen weggelegd.

Persoonlijk geniet de meer blues en soul georiënteerde aanpak van Janis Joplin de voorkeur boven haar werk bij Big Brother and the Holding Company. Joplin heeft een stem die gemaakt is voor de blues. Op "I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" wordt dat maar weer eens duidelijk. Janis Joplin gromt, huilt, kreunt, steunt, fluistert, krijst, bezweert en overdondert je op de liedjes van dit album. Elke emotie die in de tekst staat beschreven brengt Joplin met verve tot leven en je gaat diezelfde emotie voelen in je lijf.

Instrumentaal is ook alles dik in orde. Naast de ritmesectie zorgen de blazers en het ronkelende orgeltje voor de fantastische bluesvibe. De perfecte ondersteuning voor Joplin haar stem. Het versterkt het gevoel dat ik krijg bij de liedjes. En het gevoel gaat toch boven de techniek en het vakmanschap. Toch ook speciale aandacht voor gitarist Mike Bloomfield, die hier toch meer dan eens een hoofdrol opeist. Bloomfield is zo'n gitarist die vaak in de schaduw opereert, maar hij heeft net zo'n herkenbaar geluid als  bijvoorbeeld een Eric Clapton. Wat dat betreft verdient hij (al is het postuum) meer credits voor zijn fantastische gitaarwerk voor meerdere (in sommige gevallen legendarische) artiesten en bands.

Met "I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" begeeft Janis Joplin zich voor het eerst op de burelen van de blues. Het resultaat is direct fantastisch, meeslepend en intens. Precies zoals blues hoort te zijn. Ze zeggen wel eens dat anybody's who's singing the blues is in a deep pit yelling for help. Nou en dat gevoel, die gedachte en dat beeld komt bij me op bij dit meesterlijke solodebuut van Janis Joplin.