Een handvol releases uit 2013, deel 2

Robben Ford is uitermate veelzijdige gitarist. Hij beheerst bijna elk genre, maar excelleert met name in de blues, jazz, rock en funk. Ford heeft al vaker verklaard dat de blues de basis is voor al zijn muziek. Op "Bringing It Back Home" keert Robben Ford terug naar die basis. Maar pas op: schijn bedriegt, want op deze plaat beperkt Ford zich niet uitsluitend tot de blues. De basis is ontegenzeggelijk de blues, maar de invloeden uit met name de jazz en funk zijn overduidelijk aanwezig. De plaat is dan ook behoorlijk ingetogen. Ford houdt het tempo laag, maar juist daardoor is zijn gitaarspel nog prominenter aanwezig. Robben Ford perst de mooiste zuiverste, warme, en smaakvolle tonen uit zijn gitaar. Nergens klinkt het clichématig en altijd bijzonder gloedvol. De interactie met de toetsen/orgel op deze plaat is overigens fenomenaal. In het instrumentale "On that Morning" is dat prachtig hoorbaar. Maar ook nummers als "Everything I Do Gonna Be Funky", "Birds Nest Bound", "Fair Child" en het afsluitende "Fool's Paradise" zijn prachtig. Verwacht op "Bringing It Back Home" dus geen vlammende rauwe blues vol felle gitaarsolo's. Nee dit is warme blues, intens, indringend, meeslepend, jazzy, bij tijd en wijlen een beetje funky, maar vooral heel erg mooi!


The Delta Saints lieten op hun gelijknamige debuut horen dat ook de jonge generatie wordt gegrepen door de blues. Op hun tweede plaat "Death Letter Jubilee" geven ze hun geluid meer een eigen smoel. De blues van The Delta Saints heeft een constante groove, het swingt de pannen van het dak. Het tempo op "Death Letter Jubilee" grotendeels hoog, opgezweept door de harmonica. Soms gaat het tempo ogenschijnlijk wat omlaag, maar onderhuids straalt elk nummer een ongekende energie, waardoor je in een roes blijft. In het midden van de plaat is er tactisch een rustpuntje ingebouwd in de vorm van "Out to Sea". Je kunt even op adem te komen, om vervolgens weer meegesleurd te worden in de sneltrain die "Death Letter Jubilee" heet. Een van mijn favoriete nummers op deze plaat is "Drink it Slow". Naast de blues hoor ik een vette funk in dit nummer. Met "Death Letter Jubilee" zetten The Delta Saints de volgende stap in hun ontwikkeling en misschien, heel misschien, definiëren ze met hun sound wel de blues anno 2013.


Op ieder album na de "Allennig" serie schuift het geluid van Daniel Lohues een klein beetje op. Het zijn slechts subtiele veranderingen, maar wel zodanig dat elke plaat weer een andere beleving is. Het grote verschil op "Ericana" ten opzichte van bijvoorbeeld voorgangers "Hout Moet" en "Gunder" is dat geluid weer iets voller is, meer een bandgeluid zo te zeggen, en het allerbelangrijkste: de terugkeer van de elektrische gitaar! Niet dat het nu direct een stevige rockplaat is geworden, maar de warme elektrische tonen zorgen voor kleine maar overduidelijke nuances in het totaalgeluid. Soms hoor ik zelfs weer wat flarden van de bluesy Daniel Lohues. En dat bevalt me uitermate goed moet ik zeggen. Tekstueel is het van het niveau dat we van Lohues inmiddels wel gewend zijn. Mooi, originele uit het leven gegrepen teksten in de Drentse taal (ja ik noem het bewust een taal, wat de puristen daar ook van vinden). Mijn van oorsprong Drentse hart gaat harder kloppen als ik hoor hoe Lohues alledaagse, humoristische, maar soms ook pijnlijke onderwerpen zo effectief en treffend kan verwoorden. Voor mij is Lohues een persoonlijke held en staat hij in Nederland op eenzame hoogte. "Ericana" is een prachtplaat en misschien wel mijn favoriete plaat van deze Drentse alleskunner. 

De samenwerking tussen mondharmonicaspeler Charlie Musselwhite en Ben Harper levert gewoon een prima bluesplaat op. "Get Up!" combineert de talenten van beide muzikanten tot een energieke plaat vol met blues en een vleugje rock. Het tempo is gevarieerd, de ene keer langzaam, waarbij de mondharmonica van Musselwhite een mooie warme klank heeft. De andere keer wat steviger, rockend, en dan neemt de gitaar van Harper het stokje over. Het gitaarspel van Harper is overigens afwisselend genoeg om gedurende "Get Up! spannend te blijven. Vooral op de lapsteel excelleert hij. De zang van Harper komt het beste tot zijn recht in de wat langzamere nummers. In de uptempo nummers heeft hij de neiging om zichzelf te overschreeuwen. Overigens wordt dat nergens echt storend. Dit is slechts een klein smetje, want "Get Up!" is gewoon een goede plaat! 

Luisterend naar "Old Sock" van Eric Clapton moet ik al snel vaststellen dat Clapton wederom een prima plaat heeft afgeleverd. Zijn vorige plaat, "Clapton" kreeg veel kritiek. Het zou te gezapig, terughoudend klinken en weinig vlammend zijn. Ik vind "Clapton" gewoon een goede plaat, waarop Eric Clapton kiest voor een meer jazzy insteek met inhoudend, maar daarom niet minder indrukwekkend, gitaarspel. Op "Old Sock" wordt die lijn doorgezet, al is de insteek nu niet primair jazz, maar neigt het bij tijd en wijlen naar reggae. Clapton steekt zijn liefde voor dit genre niet onder stoelen of banken en dat is ook de reden dat "Old Sock" zomers en positief aandoet. Ook voor deze plaat geldt dat er geen gierende gitaarsolo's zijn te horen, maar dat het gitaarspel ondersteunend is aan het liedje. Maar als je goed luistert komt er heel smaakvol gitaarspel voorbij en her en der een prachtige, maar ingetogen solo. "Old Sock" bevat bijna allemaal covers, met uitzondering van twee nieuwe composities. Ook dat gegeven stoort me nergens. Clapton en zijn groep aan muzikanten geven er een uiterst integere invulling aan, maar toch is het een onmiskenbaar Clapton geluid wat ik hier hoor. Vooral de Gary Moore cover van "Still Got the Blues" vind ik prachtig, met inderdaad een hele mooie gitaarsolo. "Old Sock" vind ik wederom een prima plaat van deze veteraan. Ik ben de eerste die zal toegeven dat ik Clapton nog eens graag een scheurende bluesplaat hoor maken, maar deze ingeslagen weg bevalt me ook prima.

Een handvol releases uit 2013

Devon Allman, zoon van Gregg Allman en neefje van Duane Allman, heeft de muziek in zijn genen zo te zeggen. Dat de muziek op "Turquoise" je doet denken aan de muziek van Allman Brothers is dan ook niet zo gek. De Southern rock waart over het gehele album. Toch vind ik dat niet het overheersende geluid. Over die Southern rock hoor ik toch vooral soul en blues. Op "Turquoise" staan de liedjes centraal. Op "Turquoise" gaat het niet zozeer om het rocken, maar om het brengen van de boodschap van zijn liedjes. Zoals hier al werd aangegeven krijg je regelmatig een singer/songwriter gevoel bij "Turquoise". Hoogtepunt vind ik overigens het prachtige intense "Strategy". Ook de samenzang op het afsluitende "Turn Off the World" is hemels mooi. Maar eigenlijk is dit hele album gewoon goed. De opener "When I Left Home" (met Luther Dickinson op slidegitaar) zet wat dat betreft direct de juiste toon. Devon Allman doet met "Turquoise" zijn familienaam met verve eer aan en is er eentje om in de gaten te houden wat mij betreft.


Net als op "Let Them Talk" put Hugh Laurie op "Didn't it Rain" weer diep uit de traditionele rootsmuziek van de Verenigde Staten. Wederom levert dat een smaakvolle selectie liedjes op die sfeervol en uiterst authentiek worden gebracht. Wat wil je ook met zo'n band om je heen. Het stemgeluid van Laurie vind ik uiterst prettig. Ik begrijp dan ook niet zo goed waarom hij zoveel vocalen door anderen laat doen. Die zijn niet per definitie beter als de zijne. Kwestie van smaak zal ik maar zeggen. "Didn't it Rain" neigt in mijn beleving iets meer naar soul en jazz. De blues was op "Let Them Talk" prominenter aanwezig. Ook dat is geen ramp, want uiteindelijk is "Didn't It Rain" gewoon een prima album.


De stem van Patty Griffin heb ik altijd intrigerend gevonden. Op "American Kid" vallen voor mij de puzzelstukjes in elkaar. Naast de stem van Griffin komt dit met name door het fantastische America, roots, folk en country geluid. Zeker ook omdat een groot deel van die muzikale omlijsting afkomstig is van de gebroeders Cody en Luther Dickinson (van North Mississippi Allstars en vele andere projecten). Gevoelsmatig is dit de context waarbinnen de stem van Griffin het beste tot haar recht komt. Ik ben direct gegrepen door de zanglijnen op "Go Wherever You Wanna Go". Maar ook "Wild Old Dog" is hemels mooi. "American Kid" is een eerbetoon aan haar vader en het is daardoor een behoorlijk emotionele plaat geworden. Maar wel eentje om in te lijsten als je het mij vraagt. Manlief Robert Plant zingt ook nog even mee en dat maakt een liedje als "Highway Song" net even wat mooier. "American Kid" is wat mij betreft het voorlopige hoogtepunt in het oeuvre van de eigenzinnige Patty Griffin. Prachtig album!


Popa Chubby, aka Ted Horowitz, speelt doorgaans spierballen bluesrock van het soort dik hout zaagt men planken. Op "Universal Breakdown Blues" blijft Horowitz behoorlijk dicht bij de blues en heeft hij mijn inziens nog nooit zo authentiek geklonken. Natuurlijk gooit Popa Chubby er een flink rocksausje overheen, maar in mijn ogen heeft Popa Chubby nog nooit zo bluesy geklonken. De liedjes zijn niet van een tekstueel hoog niveau, maar dat hoeft ook niet, want het klinkt geweldig en het gitaarspel van Horowitz is om je vingers bij af te likken. Dat begint al met de heerlijke opener "I Don't Want Nobody". Een ander hoogtepunt is de slowblues "The Peoples Blues". Persoonlijk vind ik "Over the Rainbow" niet echt op het album passen qua sfeer, maar toegegeven het is een mooi gespeelde instrumental met mooie klassieke passages van Mozart erin verwerkt. Voor de rest vliegen de blues licks, riffs, shuffles en boogies je om de oren en soleert Popa Chubby op hoog niveau. "Universal Breakdown Blues" is een swingende groovende blusplaat van deze imposante reus uit New York.


Al snel na Walter Trout's laatste album, "Blues for the Modern Daze", komt hij met een mooi eerbetoon aan blueslegende Luther Allison. Op "Luther's Blues" laat Trout precies horen hoe ook Allison de blues aan de man bracht; rauw, ruig maar met een ongekende passie en beleving. Net als Allison vermengt Trout zijn blues met een flinke dosis rock. Dit levert een energiek bluesalbum op, waarop toch ook de nodige slowblues pareltjes zijn te vinden. Trout brengt dit eerbetoon met het nodige respect voor Luther Allison en de geest van Allison waart dan ook door alle liedjes. Met het zelfgeschreven "When Luther Played the Blues" sluit Walter Trout dit prima eerbetoon dan ook prachtig af. 


Als niet religieus persoon heb ik religieuze muziek wel altijd interessant gevonden. Er gaat een bepaalde passie en beleving achter schuil die ik intrigerend vind en zeker als het wordt verpakt in de blues en soul zoals die is te horen op "One True Vine". De religieuze thematiek vind ik dus nergens storend. Jeff Tweedy zorgt wederom voor een heerlijke productie, maar speelt ook nog eens bijna alle instrumenten in. Afhankelijk van de toon van het liedje klinkt de muziek enerzijds opbeurend en opgewekt en anderzijds duister, donker en dreigend. Die tegenstelling hoort ook een beetje bij religie en dat draagt op een positieve manier bij aan mijn luisterbeleving. "One True Vine" is wederom een prima album van Mavis Staples. Ze zet zo in de herfst van carrière toch een prima reeks albums neer. Deze gospelblues is wat mij betreft zeer geslaagd en is het beste wat je kunt krijgen los van een echte gospelkerkdienst uit het zuiden van de Verenigde Staten.

Spin Doctors - If The River Was Whiskey (2013)

Op basis van het genre (want dit is toch echt blues) en de band is "Ïf the River Was Whiskey" van Spin Doctors op voorhand een verrassende en interessante release. Waar Spin Doctors vooral een rockband is en grote bekendheid verwierven met hits als "Jimmy Olson Blues", "Little Miss Can't Be Wrong" en natuurlijk "Two Princes", komen de heren met "If the River Was Whiskey" gewoon met een rasecht bluesalbum. Eerdergenoemde nummers komen van het debuutalbum "Pocket Full of Kryptonite" en dat is een van mijn favoriete albums van de jaren negentig. Niet alleen vanwege de bekende nummers, maar juist door het geheel, waar je toch al flarden van de blues kunt horen. "Pocket Full of Kryptonite" bestond in 2012 twintig jaar en tijdens hun concert in De Boerderij te Zoetermeer speelde ze het album integraal. Tijdens de toegift onthulde zanger Chris Barron dat Spin Doctors in hun begindagen eigenlijk een bluesband was die geld bij elkaar sprokkelde door op te treden in kleine blueskroegjes.

Die sfeer komt heel mooi tot uiting op "If the River Was Whiskey". Het album bevat louter eigen composities. Geen covers en dat siert Spin Doctors. Het geluid is herkenbaar als Spin Doctors, maar het is ook overduidelijk blues. Je hoort af en toe de bekende bluesthema's voorbijkomen, zowel tekstueel als muzikaal, maar het doet nergens oubollig aan en het riekt ook niet naar een kopieertrucje. Met name gitarist Eric Schenkmann laat in zijn solo's horen dat hij inventief is en die doen dan ook regelmatig licht psychedelisch aan. Samen met de stuwende ritmesectie zorgt dit voor een lekkere flow door het gehele album en voelt het aan als een muzikale trip.

"If the River Was Whiskey" laat een gevarieerd bluesgeluid horen. Van groovend en funky, naar vormen van boogie en uiteraard komen ook de nodige slowblues nummers voorbij. Opener "Some Other Man Instead" zet direct te toon met venijnige teksten en een swingend en stuwend bluesgeluid. De stem van Chris Barron leent zich uitstekend voor de blues en tegelijkertijd herken je direct de stem van megahit "Two Princes" uit het begin van de jaren negentig. "Scotch and Water Blues" is een traditioneel klinkende slowblues met mooi intens gitaarspel van Schenkmann en vind ik een van de hoogtepunten van dit album. 

Met "If the River Was Whiskey" keren Spin Doctors terug naar hun roots. De heren weten duidelijk hoe de blues gespeeld moet worden, en daarnaast is het spelplezier hoorbaar. Ik ben dan ook zeer positief verrast door dit album. Uiteindelijk moet je toch afwachten hoe een doorgewinterde rockband het er vanaf gaat brengen binnen het bluesgenre, waar de lat toch behoorlijk hoog ligt gezien de rijke geschiedenis van de blues. Wat dat betreft vind ik "If the River Was Whiskey" nu al een van de betere releases van 2013. Spin Doctors slaan met "If the River Was Whiskey" een nieuwe weg in en geven een impuls aan hun carrière. Van mij mogen ze zo doorgaan!

King of the World - Can't Go Home (2013)

Na vijfentwintigjaar Cuby + Blizzards start gitarist Erwin Java met King of the World een nieuw muzikaal hoofdstuk in zijn carrière. Dit alles als gevolg van het toch plotselinge overlijden van bluesheld van de lage landen Harry Muskee. 

King of the World bestaat uit een divers gezelschap muzikanten. Java zoals gezegd op gitaar die met Cuby + Blizzards reeds een imposant oeuvre heeft opgebouwd. Java wordt vergezeld door drummer Fokke de Jong van Normaal. Op het eerste gezicht een vreemde combinatie, maar beide heren hebben al eens samengewerkt in de Drentse Blues Opera. Daarnaast staat de Jong bekend als een goede rootsdrummer. Op toetsen schittert Govert van der Kolm en Ruud Weber neemt de vocalen en bas voor zijn rekening. Die laatste heeft zijn sporen in de blueswereld al ruimschoots verdiend met zijn eigen Ruud Weber Band en zijn werk met gitaarvirtuoos Snowy White. 

De naam van de band, King of the World, refereert niet alleen aan een nummer van John Lee Hooker, maar ook aan de grote drie van de blues: B.B. King, Albert King en Freddie King. Luisterend naar "Can't Go Home" ben ik al vrij snel overstag. Dit is topblues uit de lage landen en kan zich internationaal wat mij betreft prima meten. Niet alleen zijn dit een stel vakkundige muzikanten, maar ik hoor een gedreven band die zijn ziel en zaligheid vertaalt in prima liedjes. 

Zanger Ruud Weber heeft een hele fijne stem, met een licht rauw randje. Ik heb Weber al eens live mogen aanschouwen in zijn eigen band, maar ook met Snowy White, en hij is een prima frontman. Weber heeft een prettig basgeluid, niet heel prominent, maar lekker vol en stuwend. Met zijn vocalen zorgt hij ervoor dat Erwin Java zich volledig kan concentreren op zijn prachtige gitaarspel dat heel warm en gloedvol klinkt. Govert van der Kolm zorgt voor de perfecte ondersteuning op de toetsen. Zijn orgel ronkt als een rode draad over "Can't Go Home" en hij mag regelmatig even in de spotlights staan. Dit zorgt voor een heerlijke groove en vibe. De interactie tussen Java en van der Kolm is uitstekend en hun instrumenten voelen elkaar prima aan. Drummer de Jong houdt het geheel prima bij elkaar met solide drumspel, niet spectaculair, maar hij doet wat hij moet doen en dat gaat hem prima af. 

Speciale aandacht voor het afsluitende nummer is vereist. In het titelnummer "Can't Go Home (for "Q")" wordt een ode gebracht aan Harry Muskee. Wat een prachtig eerbetoon aan deze grootheid van de lage landen blues. Na talloze luisterbeurten groeit dit album nog steeds. King of the World is een aanwinst voor het Nederlandse blueslandschap en "Can't Go Home" is hopelijk pas de eerste van vele albums.